ترمیم بتن | روش های ترمیم بتن و مصالح مورد نیاز

ترمیم بتن یا تعمیر بتن به معنای اصلاح و بازسازی نواحی آسیب‌دیده بتن است که ممکن است به دلیل فرسایش، تغییرات دمایی، رطوبت، حملات شیمیایی، یا فشار‌های مکانیکی دچار ضعف یا خرابی شده باشند. هدف از ترمیم بتن این است که دوام و عملکرد اولیه سازه بتنی حفظ یا بازگردانده شود و از گسترش آسیب‌ها در آینده جلوگیری به عمل آید.
در ترمیم بتن، بخش‌های آسیب‌دیده یا دچار نقص شناسایی و سپس با مصالح و روش‌های مناسب تعمیر می‌شوند. این فرآیند می‌تواند شامل ترمیم‌های سطحی برای رفع ترک‌های ریز یا فرورفتگی‌ها باشد و در مواردی نیز ممکن است نیاز به ترمیم‌های عمقی یا تقویت میلگرد‌های داخلی باشد.
تفاوت ترمیم بتن با مقاوم‌سازی بتن در این است که ترمیم بیشتر به اصلاح آسیب‌ها و بازسازی بخش‌های ضعیف شده می‌پردازد، در حالی که مقاوم‌سازی بتن با هدف افزایش تحمل بار سازه و تقویت کلی سازه انجام می‌شود.

لزوم ترمیم و تعمیر بتن به دلیل حفظ دوام و ایمنی سازه‌های بتنی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. بتن به عنوان یکی از مصالح اصلی ساخت و ساز در معرض عوامل مخرب مانند رطوبت، تغییرات دمایی، حملات شیمیایی و فشار‌های مکانیکی قرار دارد که می‌توانند باعث آسیب‌های سطحی و ساختاری در بتن شوند.
اگر این آسیب‌ها بدون ترمیم و تعمیر باقی بمانند، می‌توانند به ضعف کلی سازه و حتی کاهش عمر مفید آن منجر شوند. به مرور زمان، ترک‌ها، فرسایش سطحی و خوردگی میلگرد‌ها گسترش پیدا می‌کنند و باعث کاهش مقاومت بتن در برابر بار‌های سازه‌ای و محیطی می‌شوند. از این رو، ترمیم و تعمیر بتن به موقع از گسترش آسیب‌ها و در نتیجه از هزینه‌های تعمیرات اساسی در آینده جلوگیری می‌کند.
ترمیم بتن همچنین باعث افزایش ایمنی کاربران سازه و حفظ سرمایه‌های مالی و زمانی صرف شده در پروژه‌های ساخت و ساز می‌شود. بنابراین، تعمیر و ترمیم بتن نه تنها یک اقدام پیشگیرانه بلکه ضروری برای حفظ عملکرد و عمر طولانی‌تر سازه‌های بتنی است.

انواع آسیب‌های بتن شامل خرابی‌ها و نقص‌های مختلفی هستند که در اثر عوامل محیطی و مکانیکی به وجود می‌آیند. شناخت این آسیب‌ها به انتخاب روش‌های ترمیم و تعمیر مناسب کمک می‌کند. در زیر به برخی از آسیب‌های رایج بتن اشاره شده است:
- ترک‌های سطحی و عمقی: ترک‌های بتن از آسیب‌های شایع هستند که به دلایل مختلفی از جمله انقباض حرارتی، نشست سازه، تغییرات رطوبتی و فشار‌های بیش از حد ایجاد می‌شوند. ترک‌های سطحی معمولاً در سطح بتن مشاهده می‌شوند و ممکن است فقط ظاهر بتن را تحت تاثیر قرار دهند، در حالی که ترک‌های عمقی می‌توانند به کاهش مقاومت ساختاری بتن منجر شوند.
- خوردگی میلگرد‌ها: خوردگی میلگرد‌ها در بتن آرمه از جمله آسیب‌های جدی است که به دلیل وجود رطوبت و واکنش‌های شیمیایی رخ می‌دهد. میلگرد‌های زنگ زده حجم بیشتری پیدا می‌کنند و باعث ایجاد فشار داخلی در بتن و تشکیل ترک‌ها و جداشدگی بتن می‌شوند.
- کرمو شدن یا لانه زنبوری شدن بتن: این نوع آسیب بتن به وجود حفره‌ها و فضا‌های خالی در بتن اطلاق می‌شود که به دلیل عدم تراکم کافی یا نقص در مخلوط بتن ایجاد می‌شوند. کرمو شدن باعث ضعف ساختاری و نفوذ‌پذیری بیشتر بتن می‌شود.
- فرسایش و سایش سطحی: معمولاً در سطوحی که تحت تاثیر تردد زیاد یا فشار مکانیکی هستند رخ می‌دهد. بتن فرسوده دچار کاهش مقاومت سطحی می‌شود و به مرور زمان ظاهری ناهموار پیدا می‌کند که نیاز به ترمیم سطحی دارد.
- پوسته شدن بتن: به دلیل انجماد و ذوب مکرر آب در منافذ بتن اتفاق می‌افتد. آب هنگام یخ زدن حجم بیشتری پیدا می‌کند و باعث ترک‌خوردگی سطح بتن و ریزش لایه‌های سطحی می‌شود. این آسیب‌ها بیشتر در مناطق با آب و هوای سرد دیده می‌شوند.
- حمله شیمیایی و سولفاتی: این نوع حملات شیمیایی و سولفاتی ناشی از عناصر خورنده مانند سولفات‌ها و کلرید‌ها می باشند و می‌توانند به تخریب شیمیایی بتن منجر شوند. سولفات‌ها با ترکیبات موجود در سیمان واکنش نشان داده و باعث تورم و ترک‌خوردگی بتن می‌شوند. حمله سولفاتی بیشتر در محیط‌های مرطوب و در تماس با خاک‌های حاوی سولفات رخ می‌دهد.
- جداشدگی یا ترک‌های انقباضی: این نوع آسیب بتن به دلیل انقباض‌های ناشی از تبخیر آب در بتن تازه رخ می‌دهد و معمولاً به شکل ترک‌های مویی سطحی ظاهر می‌گردد. این ترک‌ها می‌توانند نفوذ‌پذیری بتن را افزایش دهند و راهی برای نفوذ رطوبت و مواد خورنده باشند.

- تورم و باد کردگی بتن: تورم بتن می‌تواند ناشی از واکنش‌های قلیایی-سیلیسی بین اجزای بتن و ترکیبات قلیایی باشد. این نوع آسیب باعث ایجاد تنش‌های داخلی و در نهایت ترک‌خوردگی و ورم بتن می‌شود. شناخت انواع آسیب‌های بتن، به ترمیم و نگهداری صحیح سازه‌های بتنی کمک می‌کند و باعث می‌شود روش‌ها و مصالح مناسبی برای ترمیم هر نوع آسیب انتخاب شود.

مصالح مورد استفاده جهت ترمیم و تعمیر بتن شامل انواع مواد و ترکیباتی است که به منظور افزایش دوام، بهبود مقاومت و بازگرداندن کارایی بتن به کار می‌روند. انتخاب مصالح مناسب برای ترمیم بتن به نوع آسیب، شرایط محیطی و سطح مورد نظر بستگی دارد. در ادامه به برخی از مصالح رایج و موثر برای تعمیر بتن اشاره می‌کنیم:
- ملات‌های سیمانی: این نوع ملات ها از ترکیب سیمان، آب و مواد افزودنی تشکیل شده‌اند و برای ترمیم‌های سطحی و جزئی مناسب هستند. این ملات‌ها دارای چسبندگی خوب به بتن قدیمی هستند و می‌توانند ترک‌ها، حفره‌ها و سطوح آسیب‌دیده بتن را پوشش و ترمیم کنند. با این حال، ملات‌های سیمانی ممکن است در برابر رطوبت زیاد و حملات شیمیایی مقاومت کافی نداشته باشند.
- ملات‌های سیمانی اصلاح شده با پلیمر: این نوع ملات‌ها با پلیمر‌های خاص تقویت شده‌اند که به افزایش چسبندگی، مقاومت در برابر رطوبت و دوام کمک می‌کند. ملات‌های سیمانی اصلاح شده با پلیمر به دلیل انعطاف‌پذیری بیشتر در ترمیم‌های سطحی، نواحی در معرض رطوبت و ترک‌های جزئی بسیار مناسب و موثر هستند. این نوع مصالح می‌توانند طول عمر بیشتری به ترمیم‌های بتن ببخشند.
- ملات‌های پلیمری: این نوع ملات ها فاقد سیمان هستند و از مواد پلیمری خالص تشکیل شده‌اند. این ملات‌ها به دلیل چسبندگی و انعطاف‌پذیری بالا، در ترمیم‌های ساختاری و مقاوم سازی بسیار مورد استفاده قرار می‌گیرند. ملات‌های پلیمری در برابر رطوبت، تغییرات دمایی، و حملات شیمیایی بسیار مقاوم بوده و در ترمیم‌های عمیق و ترک‌های گسترده عملکرد خوبی دارند.
- رزین‌های اپوکسی: نوعی چسب‌های قوی و مقاوم هستند که به ترمیم ترک‌های عمیق، پر کردن حفره‌های بزرگ و اتصال اجزای جدا شده بتن کمک می‌کنند. رزین‌های اپوکسی به دلیل چسبندگی فوق‌العاده و مقاومت در برابر فشار و رطوبت، در ترمیم‌های سازه‌ای و تعمیرات سنگین کاربرد زیادی دارند. همچنین، این رزین‌ها می‌توانند مقاومت کششی بتن را نیز افزایش دهند.
- افزودنی‌های ضد خوردگی: موادی هستند که به ملات‌ها و بتن‌های ترمیمی اضافه می‌شوند تا مقاومت بتن در برابر خوردگی میلگرد‌ها افزایش یابد. این مواد معمولاً شامل ترکیباتی با خاصیت ضد زنگ هستند که از میلگرد‌ها در برابر رطوبت و عوامل شیمیایی خورنده محافظت می‌کنند و مانع از زنگ‌زدگی و کاهش عمر سازه می‌شوند.
- الیاف مقاوم و تقویتی: الیاف بتن که شامل الیاف شیشه، الیاف کربن و الیاف پلی‌پروپیلن هستند، برای افزایش مقاومت کششی و خمشی بتن به ملات‌های ترمیمی اضافه می‌شوند. این الیاف به کاهش ترک‌خوردگی بتن کمک کرده و باعث افزایش دوام و پایداری سازه‌های ترمیمی می‌شوند. الیاف کربنی به دلیل استحکام بالا و وزن کم، در ترمیم‌های سازه‌ای بزرگ و مقاوم سازی بتن کاربرد دارند.
- ترکیبات آب‌بندی: این نوع ترکیبات برای محافظت از بتن در برابر نفوذ آب و حملات شیمیایی طراحی شده‌اند. این محصولات شامل پوشش‌های ضد آب و پوشش‌های محافظتی هستند که به سطح بتن اعمال می‌شوند و مقاومت بتن در برابر رطوبت و مواد خورنده را افزایش می‌دهند. ترکیبات آب‌بندی معمولاً در سازه‌های زیر زمینی، تونل‌ها و مخازن آب استفاده می‌شوند.
- ژل‌میکروسیلیس: این نوع ژل به ملات‌ها و بتن‌های ترمیمی اضافه می‌شود تا تراکم بتن و مقاومت آن در برابر نفوذ آب و مواد شیمیایی افزایش یابد. ژل میکروسیلیس به دلیل ریز بودن ذرات، فضا‌های خالی بتن را پر کرده و نفوذ‌پذیری آن را کاهش می‌دهد، به این ترتیب بتن مقاومت بیشتری در برابر خرابی‌های محیطی خواهد داشت.

- ترکیبات پوششی ضد سولفات: از این نوع ترکیبات برای محافظت از بتن در برابر حملات سولفاتی استفاده می شود. حملات سولفاتی می‌توانند به بتن و اجزای داخلی آن آسیب برسانند و طول عمر سازه را کاهش دهند. استفاده از این ترکیبات پوششی باعث می‌شود که بتن در محیط‌های حاوی سولفات‌ها مانند خاک‌های شوره‌دار و آب‌های دارای ترکیبات سولفاتی، دوام بیشتری داشته باشد.انتخاب صحیح مصالح ترمیم بتن به نوع و شدت آسیب بتن و شرایط محیطی سازه بستگی دارد. این مصالح به ترمیم بهتر و افزایش عمر مفید بتن کمک کرده و مقاومت سازه‌های بتنی را در برابر عوامل مخرب محیطی و فیزیکی تضمین می‌کنند.

برای مقاوم سازی بتن، از مصالح متنوعی استفاده می‌شود که هر یک به افزایش استحکام، دوام و مقاومت سازه‌های بتنی کمک می‌کنند. مقاوم سازی بتن به ویژه در سازه‌هایی که در معرض بار‌های سنگین، شرایط جوی نامساعد و حملات شیمیایی هستند، ضروری است. در زیر به مصالحی که عموماً برای مقاوم سازی بتن استفاده می‌شوند، اشاره شده است:
- الیاف تقویتی (کربن، شیشه و پلی‌پروپیلن): الیاف تقویتی مانند الیاف کربن، الیاف شیشه و الیاف پلی‌پروپیلن به بتن اضافه می‌شوند تا مقاومت کششی و خمشی آن افزایش یابد. الیاف کربنی به دلیل استحکام بالا و وزن سبک، برای مقاوم سازی بتن‌هایی که نیاز به تحمل بار‌های سنگین دارند، بسیار مناسب هستند. الیاف شیشه و پلی‌پروپیلن نیز به کاهش ترک‌خوردگی بتن و افزایش دوام آن کمک می‌کنند.
- میلگرد‌های فولادی: این نوع میلگردها به عنوان عضو اصلی در بتن آرمه برای تحمل بار‌های کششی استفاده می‌شوند. میلگرد‌ها باعث تقویت سازه‌های بتنی و افزایش استحکام خمشی و کششی بتن می‌شوند. در برخی موارد، برای افزایش مقاومت بتن در برابر خوردگی از میلگرد‌های فولادی ضد زنگ استفاده می‌شود.
- کامپوزیت‌های FRP (الیاف پلیمری تقویت شده): کامپوزیت‌های FRP (Fiber Reinforced Polymer) شامل الیاف کربن یا شیشه در یک ماتریس پلیمری هستند. این کامپوزیت‌ها به عنوان روکش یا تقویت کننده خارجی بتن استفاده می‌شوند و به دلیل مقاومت بالا در برابر خوردگی و وزن سبک، برای مقاوم سازی بتن در برابر بار‌های دینامیکی و حملات شیمیایی مناسب هستند. FRP‌ها در قالب نوار‌ها یا ورقه‌های تقویتی روی سطح بتن نصب می‌شوند.
- مواد افزودنی ضد خوردگی: این نوع مواد به ملات‌های ترمیمی و بتن مقاوم سازی شده اضافه می‌شوند تا میلگرد‌ها را در برابر رطوبت و عوامل خورنده محافظت کنند. این افزودنی‌ها شامل ترکیبات شیمیایی خاصی هستند که از ایجاد خوردگی در میلگرد‌ها جلوگیری کرده و عمر مفید سازه بتنی را افزایش می‌دهند.
- ملات‌های پلیمری و اپوکسی: این نوع ملات ها دارای چسبندگی بالا و مقاومت عالی در برابر رطوبت و فشار هستند و به عنوان مواد ترمیمی و تقویتی در مقاوم سازی بتن کاربرد دارند. ملات‌های اپوکسی به خصوص برای پر کردن ترک‌ها و حفره‌های عمیق و همچنین چسباندن المان‌های مقاوم سازی به سطح بتن استفاده می‌شوند.

- ژل‌های میکروسیلیس: به بتن مقاوم سازی شده اضافه می‌شوند تا تراکم و مقاومت آن در برابر نفوذ آب و مواد شیمیایی افزایش یابد. میکروسیلیس باعث کاهش نفوذ‌پذیری بتن شده و دوام آن در محیط‌های خورنده و مرطوب را بهبود می‌بخشد.
- پوشش‌های ضد آب و ضد سولفات: برای محافظت از بتن در برابر رطوبت و حملات سولفاتی به کار می‌روند. این پوشش‌ها با ایجاد یک لایه محافظتی روی سطح بتن، مانع از نفوذ رطوبت و مواد خورنده می‌شوند و به افزایش عمر بتن در محیط‌های مرطوب و شیمیایی کمک می‌کنند.
- سیمان‌های مخصوص مقاوم سازی: سیمان‌های مخصوص مانند سیمان ضد سولفات یا سیمان ضد شوره برای ساخت بتن مقاوم در برابر شرایط خاص محیطی استفاده می‌شوند. این سیمان‌ها دارای ترکیبات خاصی هستند که به مقاومت بیشتر بتن در برابر خوردگی، رطوبت و حملات شیمیایی کمک می‌کنند.
استفاده از این مصالح در مقاوم سازی بتن باعث افزایش مقاومت و دوام سازه‌های بتنی می‌شود و ایمنی و طول عمر سازه را تضمین می‌کند. انتخاب مصالح مناسب برای مقاوم سازی باید با توجه به نوع سازه، شرایط محیطی و هدف مقاوم سازی انجام شود.

برای مقابله با حمله سولفاتی به بتن، چندین راهکار موثر وجود دارد که به افزایش دوام بتن کمک می‌کنند:
- استفاده از سیمان ضد سولفات: این سیمان، ترکیباتی دارد که در برابر سولفات‌ها مقاوم‌تر هستند و واکنش شیمیایی با سولفات‌ها را کاهش می‌دهند.
- افزودن مواد پوزولانی: موادی مثل میکروسیلیس و خاکستر بادی با کاهش آهک آزاد در بتن، مانع واکنش‌های سولفاتی می‌شوند.
- پوشش‌های ضد سولفات: این پوشش‌ها روی سطح بتن اعمال می‌شوند تا از نفوذ سولفات‌ها به داخل جلوگیری کنند.
- کاهش نفوذپذیری بتن: استفاده از ژل‌های میکروسیلیس و افزودنی‌های کاهش‌دهنده آب باعث می‌شود که بتن در برابر نفوذ سولفات‌ها مقاوم‌تر شود.
- کاهش نسبت آب به سیمان: نسبت کمتر آب به سیمان، تراکم بتن را افزایش می‌دهد و نفوذ سولفات‌ها را محدود می‌کند. این روش‌ها از تخریب بتن در محیط‌های سولفاتی جلوگیری کرده و عمر سازه‌های بتنی را افزایش می‌دهند.

روش ترمیم کرمو شدن بتن شامل مراحل زیر است:
- آماده‌سازی سطح: تمیز کردن سطح کرمو شده از ذرات سست و آلودگی‌ها برای چسبندگی بهتر مواد ترمیمی
- انتخاب ملات مناسب: استفاده از ملات‌های پلیمری یا اپوکسی با چسبندگی و مقاومت بالا برای پر کردن حفره‌ها
- تزریق یا اعمال ملات: تزریق یا پر کردن دستی ملات در حفره‌های کرمو شده تا تمام فضا‌های خالی پر شود.
- عمل‌آوری: مرطوب نگه داشتن سطح یا استفاده از پوشش محافظ برای افزایش دوام ترمیم
این مراحل به افزایش مقاومت بتن آسیب‌دیده و طول عمر سازه کمک می‌کند.

خوردگی شبکه میلگرد در بتن به دلیل نفوذ رطوبت و مواد شیمیایی رخ می‌دهد و باعث ضعف سازه‌ای می‌شود. برای ترمیم بتن در این شرایط:
- آماده‌سازی سطح: حذف بتن سست و زنگ‌زدگی‌های میلگرد برای چسبندگی بهتر
- استفاده از مواد ضد خوردگی: پوشش میلگرد‌ها با مواد ضد خوردگی برای جلوگیری از زنگ‌زدگی بیشتر
- اعمال ملات پلیمری یا اپوکسی: پر کردن نواحی آسیب‌دیده با ملات‌های مقاوم
- عمل‌آوری و حفاظت: رطوبت‌دهی و استفاده از پوشش محافظ برای دوام بیشتر ترمیم
این روش‌ها عمر سازه بتنی را افزایش می‌دهند و از پیشرفت خوردگی میلگرد‌ها جلوگیری می‌کنند.

ترمیم بتن پیش ساخته به دلیل ویژگی‌های خاص این نوع بتن و پیش‌ساخته بودن قطعات نیازمند دقت و روش‌های خاصی است. بتن‌های پیش ساخته ممکن است در اثر حمل و نقل، نصب یا عوامل محیطی دچار آسیب‌های سطحی یا ساختاری شوند. برای ترمیم بتن پیش ساخته، مراحل زیر انجام می‌شود:
- آماده‌سازی سطح آسیب‌دیده: ابتدا باید سطح بتن پیش ساخته که آسیب دیده است، به دقت تمیز و ذرات سست و آلوده از آن حذف شود. آماده‌سازی صحیح باعث می‌شود که مواد ترمیمی بهتر به سطح بتن متصل شوند.
- انتخاب مصالح مناسب ترمیم: برای ترمیم بتن پیش ساخته، استفاده از ملات‌های پلیمری یا اپوکسی توصیه می‌شود. این مصالح به دلیل چسبندگی بالا و مقاومت زیاد، برای ترمیم قطعات پیش ساخته مناسب‌تر هستند و دوام بیشتری به ترمیم می‌بخشند.

- اعمال مواد ترمیمی: مواد ترمیمی باید به طور کامل روی سطح آسیب‌دیده اعمال شود و در صورت نیاز، حفره‌ها و ترک‌ها به دقت پر شوند. در ترمیم‌های عمیق‌تر، ممکن است نیاز به تزریق ملات ترمیمی باشد تا تمام نواحی آسیب‌دیده پوشش داده شوند.
- عمل‌آوری مناسب: پس از اعمال مواد ترمیمی، عمل‌آوری صحیح ضروری است تا مقاومت نهایی ترمیم افزایش یابد. رطوبت‌دهی یا پوشش‌های محافظ برای افزایش دوام ترمیم توصیه می‌شوند.
ترمیم بتن پیش ساخته با این روش‌ها، باعث بازگرداندن دوام و مقاومت اولیه به قطعات آسیب‌دیده می‌شود و از گسترش آسیب‌ها در آینده جلوگیری می‌کند.

بهترین روش ترمیم بتن به نوع و شدت آسیب، شرایط محیطی و کاربری سازه بستگی دارد. برای انتخاب روش ترمیم مناسب، باید وضعیت آسیب‌های بتن و موقعیت سازه به دقت بررسی شود. در ادامه به روش‌های موثر ترمیم بتن بر اساس شرایط مختلف اشاره می‌کنیم:
- تزریق رزین یا اپوکسی: بهترین روش برای ترمیم ترک‌های عمیق و ساختاری است. این مواد چسبنده به درون ترک‌ها تزریق شده و باعث پیوند دوباره اجزای بتن می‌شوند و از گسترش ترک‌ها جلوگیری می‌کنند. رزین‌های اپوکسی مقاومت بالا و دوام خوبی در برابر رطوبت دارند.
- استفاده از ملات‌های پلیمری: به دلیل چسبندگی و مقاومت بالا، برای ترمیم‌های سطحی و نیمه‌عمقی و پر کردن حفره‌ها مناسب هستند. این ملات‌ها به خوبی به سطح بتن قدیمی می‌چسبند و می‌توانند مقاومت مکانیکی بتن را بازگردانند.
- شاتکریت یا پاشش بتن: شاتکریت که شامل پاشش بتن با فشار بالا روی سطوح آسیب دیده است، برای ترمیم سازه‌های بزرگ و سطوح وسیع موثر است. این روش به تراکم بالا و چسبندگی خوب دست پیدا می‌کند و در ترمیم‌های عمقی و سطوح کرمو شده بسیار کارآمد است.
- استفاده از ملات‌های اپوکسی: برای ترمیم ترک‌های عمیق و حفره‌های بزرگ بسیار مناسب هستند. این ملات‌ها به دلیل چسبندگی بالا و مقاومت در برابر رطوبت، برای ترمیم‌های ساختاری و افزایش استحکام بتن کاربرد دارند.
- پوشش‌های محافظتی و آب‌بندی: برای ترمیم سطوح بتن و جلوگیری از نفوذ رطوبت و مواد خورنده، پوشش‌های آب‌بند و محافظ استفاده می‌شود. این پوشش‌ها از سطح بتن در برابر عوامل محیطی محافظت کرده و به افزایش طول عمر بتن کمک می‌کنند.
- روش‌های سطحی مانند استفاده از ملات سیمانی: در ترمیم‌های سطحی و جزئی، ملات‌های سیمانی می‌توانند ناهمواری‌ها و ترک‌های سطحی بتن را پوشش دهند و سطح بتن را یکنواخت کنند.
انتخاب بهترین روش ترمیم بتن باید بر اساس ارزیابی دقیق نوع آسیب و نیاز‌های سازه انجام شود تا دوام و مقاومت سازه تضمین شود و از گسترش آسیب‌ها در آینده جلوگیری گردد.